Geef Patricia en Dennis extra fotoruimte kado!

Vandaag was het weer even tijd een routine controlle, aangekomen in het ziekenhuis stond er geen afspraak gepland voor mij, op mijn afspraken kaart stond netjes 13 sept 12.00 dr. .....

Na een hoop zoeken en puzzelen werd ik ingepland bij een andere arts.

Ze hebben even gevoeld aan mijn buik, bloeddruk opgenomen en met de doptone naar het hartje geluisterd, alles was in orde.

De klachtjes waar ik op dit moment heb konden ze niet veel mee omdat het toch een raadsel blijft wanneer of dat de dame eruit wil.

We blijven rustig afwachten gelukkig niet weer een ticket naar kamertje 14 om de afdeling verloskunde.

Lekker door waggelen tot ...........2010. 

Zoals gebruikelijk ben je als zwangere vrouw onder controle bij een verloskundige.

We hebben echt een super leuke groep verloskundige en bij alle 6 voelen wij ons erg op ons gemak, ze luisteren goed nemen je klachten serieus en besteden echt aandacht aan het kindje.

Ik heb nu ondertussen een stuk of 10 a 12 afspraken bij de dames gehad, waar alles altijd netjes werd nagekeken en beoordeeld, het hartje was elke keer goed, bloeddruk top, gewicht kwam stukje bij beetje weer bij dus de dames waren zeer tevreden.

Helaas na de vele ziekenhuis bezoeken was het verstandiger om onder controle te blijven in het ziekenhuis.

Nadat ik bevallen ben komen ze wel weer thuis alle controles uitvoeren  

Je zou toch bijna gaan denken dat dit een grote grap is .

 

Op zaterdag 4 september ging ik WEER het ziekenhuis in, weer met dezelfde klachten maar dit keer voelde ik het kleine meisje ook zo goed als niet meer dus het was wel echt nodig om even aan de bel te trekken. Ik mocht weer naar kamertje 14 waar ik een paar uurtjes gelegen heb aan het CTG apparaat, de verzorging heeft toen besloten dat ze me naar een verloskamer gingen verhuizen Dennis werd ingelicht en mocht ook gelijk bij mij op de kamer blijven slapen.

De kinderarts was ook ondertussen ingelicht en er stond een couveuse klaar voor het geval ik die nacht zou gaan bevallen.

S'avonds had ik zo een verschrikkelijke pijn dat de verloskundige ervoor had gekozen om mij pijnstilling en een slaapmiddel toe te dienen, schijnbaar was dit zo een grote hoeveelheid waardoor ik zondag wakker werd met het gevoel dat ik straal bezopen was , ik voelde me echt heel erg naar alles ging ook langs me heen mijn ouders waren er en  mijn schoonouders maar de helft van hun gesprekken ging langs mij heen.

Toen ik alleen met mijn moeder nog op de kamer was kwam de verloskundige nog even kijken hoe het ging  ik was platgespoten en de kleine ook, ze was heel erg rustig en ik had geen last meer van mijn buik, de arts heeft me toen nog getoucheerd om te kijken of ik nog verdere ontsluiting had gekregen maar gelukkig was het daarbij gebleven. Wel was mijn baarmoedermond geslonken hij was een week geleden nog 2,5 cm en nu kwamen ze op 1,3 a 2cm.

Ondertussen ligt ze volledig ingedaald en klaar voor de start, dus we wachten nu rustig af wanneer ze er echt klaar voor is. We blijven hopen dat het nu even rustig blijft want voor haar is het uiteraard beter dat ze nog even blijft zitten maar voor mama is het beter als ze zich snel meld.

 

We blijven schrijven...... dus volg de verhalen 

Ja hoor op 29 augustus was het wederom raak, ik had ontzettend veel last van krampen in mijn buik en vooral harde buiken, hele harde buiken.

Omdat mijn ouders op maandag lekker op vakantie zouden gaan wilde ik per se niet bellen met mijn verloskundige, daarbij zou ik op maandag samen met mijn partner gaan helpen om mijn opa te verhuizen, het kon gewoon niet mijn ouders zouden niet weggaan als er iets aan de hand was dat wist ik vooraf al.

Maar op een bepaald moment werd de pijn dusdanig ondragelijk dat ik wel moest bellen.

De verloskundige gaf mij het advies na telefonisch contact te hebben gehad met de afdeling verloskunde in het ziekenhuis een beetje urine op te vangen en daarmee naar het ziekenhuis te gaan. Na wat opgevangen te hebben in een bakje zijn we naar het ziekenhuis gegaan, daar hebben ze alles nagekeken en wat bleek ........ ik had ontsluiting en weeen dus ik mocht gezellig blijven . Na geinstalleerd te zijn op kamertje 14 kwamen gelijk alle toeters en bellen tevoorschijn, ik werd aan het CTG apparaat gelegd om te kijken met wat voor regelmaat de weeen kwamen en ook om te kijken of het kleine meiske wel goed bewoog.

Vervolgens kreeg ik weeenremmers en twee keer een injectie voor de rijping van de longentjes.

Na twee dagen in het ziekenhuis gelegen te hebben was alles weer rustig en mocht ik gelukkig naar huis, lekker in mijn eigen bedje, naar mijn hondjes en uiteraard naar Dennis.

Mijn vader en moeder zijn inderdaad niet op vakantie gegaan vanwege de kleine dame die opeens haast kreeg.

Maar gelukkig ze mag nu komen, ze kan overleven dankzei de injectie's en de goede zorg in het ziekenhuis.

 

Wordt vervolgd....... 

Na een paar maanden gewoon een beetje ochtend misselijkheid en vermoeidheid, sloeg het helemaal om, ik had nu niet alleen maar s'morgens last van de misselijkheid maar nu de hele dag door.

Overgeven was de spil in mijn dag, slokje water,thee melk, sap het maakte niet meer uit alles kwam er weer uit, eten was ook al geen optie meer want ook dat kwam er direct weer uit.

Mijn vriend heeft toen maar een afspraak gemaakt bij de huisarts maar die vond het niet echt zorgwekkend. Bij thuiskomst bracht ik eerst weer een bezoekje aan de toilet  en ben daarna maar in mijn bed gaan liggen, ondertussen was mijn moeder ook langs gekomen om te kijken hoe het er nu voor stond. Eigenlijk schrok ze wel heel erg en heeft toen dus ook direct het ziekenhuis gebeld waar ik gelijk terecht kon.

Diagnose: Uitgedroogd  en zo goed als uitgemergeld, ik was van de 59 a 60 kilo in 1 week naar de 51 kilo afgevallen, dus dat werd een opname.

De verpleging heeft me echt ontzettend goed weer op de been geholpen dmv infuus zakken met vitamines, voedingsstoffen en alle andere benodigdheden.

Binnen 3 dagen was ik weer volledig op de been dankzij het inzicht van een arts in het ziekenhuis.

 

Tip: Mocht je tijdens je zwangerschap iets niet vertrouwen en stuurt je huisarts je zonder pardon weer naar huis, trek dan aan de bel bij het ziekenhuis die nemen je klachten rondom je zwangerschap een stuk serieuzer.